نوشته های یک آدم کمی معمولی

اين ديوانگيست...
که از همه گلهای رُز تنها بخاطر اينکه خار يک از آنها در دستمان فرو رفته است متنفر باشيم...
که همه روياهای خود را تنها بخاطر اينکه يکی از آنها به حقيقت نپيوسته است رها کنيم...
اين ديوانگيست...
که اميد خود را به همه چيز از دست بدهيم بخاطر اينکه در زندگی با شکست مواجه شده ايم...
که از تلاش و کوشش دست بکشيم بخاطر اينکه يکی از کارهايمان بی‏نتيجه مانده است...
اين ديوانگيست ...
که همه دستهايی را که برای دوستی بسوی ما دراز می‏شوند را بخاطر اينکه يکی از دوستانمان رابطه‏مان را زير پا گذاشته است رد کنيم ...
که هيچ عشقی را باور نکنيم بخاطر اينکه در يکی از آنها به ما خيانت شده است...
اين ديوانگيست...
که همه شانس‏ها را لگدمال کنيم بخاطر اينکه در يکی از تلاشهايمان ناکام مانده‏ايم...
به اميد اينکه در مسير خود هرگز دچار اين ديوانگی‏ها نشويم...
و به ياد داشته باشيم که هميشه:
شانس‏های ديگری هم هستند
دوستی‏های ديگری هم هستند
عشق‏های ديگری هم هستند
نيروهای ديگری هم هستند
تنها بايد قوی و پُر استقامت باشيم
و همه روزه در انتظار روزی بهتر و شادتر از روزهای پيش باشيم...