نوشته های یک آدم کمی معمولی

قبل رفتن، تو را می‏بوسم و طعم آن رژ سبز رنگ را به هیچ گلوله‏ای نمی‏بازم.

وقتی دلت برای کابل و باتوم تنگ می‏شود، باور کنید دردش عجیب دلپذیر بود.

اگر این روزها کشته شدم، فردا که انقلاب شد اسمم را بگذارید روی یک کاباره یا دیسکو، تا هم دعای خیر مردم پشت سرم باشد و هم نامم جاودان بماند.