«به نام انسانیت که زیباترین رسم»

 

 

عادت کرده‏ایم. سال‏هاست که تکرار می‏کنیم بی‏آنکه ذره‏ای تعمّل کنیم، هرکسی که باشیم و در هر کجا که ایستاده باشیم، بر مسند قضاوت می‏نشینیم، خودمان دادستان می‏شویم. خودمان وکیل می‏شویم و خودمان هم حکم می‏دهیم. اگر دستمان برسد حکم را هم اجرا می‏کنیم.
خوبی و بدی آدم‏ها را بر اساس معیاری می‏سنجیم که مسخره است، بر اساس خودمان. ما مرز بین خوبی و بدی، سیاهی و سپیدی و عشق و کینه هستیم. همه‏ی مشکل امّا این نیست، مشکل این است که ما همیشه خوب، همیشه سفید و همیشه عاشق بوده‏ایم. ما هرگز اشتباه نکرده‏ایم و اشتباه هم نخواهیم کرد.
پس دیگری همیشه محکوم خواهد بود، احمقانه است امّا جاندار مزخرفی هستم...
پ.ن: شاید این هم احمقانه باشد، امّا اصلا به یاد نمی‏آورم که آخرین بار کی به خودم گفتم شاید حق با دیگری است؟